واشنگتن دیسی – جمال عبدی، رئیس شورای ملی ایرانیان آمریکا (نایاک)، در واکنش به اعلام مقامات ایران و آمریکا مبنی بر نزدیک شدن به نهایی شدن توافقی برای پایان دادن به جنگ میان آمریکا، اسرائیل و ایران، بیانیه زیر را صادر کرد:
«خبر دستیابی به یک پیشرفت دیپلماتیک و احتمال نهایی شدن توافقی برای پایان دادن به جنگ، روزنهای از امید در انتهای یکی از تاریکترین و خطرناکترین مقاطع اخیر است. در این جنگ بیهوده، شمار زیادی از مردم بیگناه جان خود را از دست دادند یا زخمی شدند؛ از بمباران مدرسه شجره طیبه در میناب گرفته تا حملات این هفته به تأسیسات ذخیره آب.
جزئیات توافق همچنان در حال بررسی و نهایی شدن است و زمان خواهد برد تا مشخص شود چه بخشهایی از اخبار منتشرشده دقیق و چه بخشهایی نادرست یا اغراقآمیز است. اما یک نکته کاملاً روشن است: ایالات متحده اکنون میان دو مسیر قرار دارد؛ مسیر توافق و دیپلماسی، یا بازگشت به آشوب و خشونت جنگ. پس از مشاهده خسارتها و رنجهای ناشی از این درگیری، اکثریت جامعه ایرانی-آمریکایی و همچنین بخش بزرگی از افکار عمومی آمریکا خواهان آن هستند که رهبرانشان صلح را به جنگ ترجیح دهند.
از کسانی که از این جنگ و تحریمهایی که زمینهساز آن شد حمایت کردند، میخواهیم به دستاورد واقعی آن نگاه کنند: چیزی جز رنج و ویرانی برای مردم ایران و همه کسانی که در مسیر این جنگ قرار گرفتند حاصل نشده است. همانطور که پیش از آغاز جنگ نیز گفته بودیم، بمب و موشک هیچگاه میانبری برای دستیابی به دموکراسی و آزادی نبودهاند؛ واقعیتی که رویدادهای یک سال گذشته بار دیگر آن را به شکلی دردناک ثابت کرد.
در گام نخست، این توافق باید به بحران اقتصادی ناشی از محاصره مضاعف تنگه هرمز پایان دهد و زمینه را برای اقداماتی فراهم کند که نگرانیها درباره برنامه هستهای ایران را کاهش دهد. اگر توافق نهایی شود، ایران باید از کاهش یا رفع تحریمها بهرهمند شود؛ اقدامی که در شرایط بحران اقتصادی کنونی، که پیش از جنگ نیز وجود داشت و اکنون بهواسطه خسارات ناشی از جنگ تشدید شده است، بیش از هر زمان دیگری ضروری به نظر میرسد.
امیدواریم مسیری که امروز در حال شکلگیری است بتواند آیندهای روشنتر برای مردم ایران و امنیتی پایدارتر برای آمریکا و منطقه خاورمیانه به همراه داشته باشد. کاهش تحریمها، در صورت اجرا، آثار ملموسی بر زندگی روزمره مردم ایران خواهد داشت و در عین حال دولت ایران را نیز تحت فشار قرار میدهد تا زمینههای لازم برای آیندهای بهتر را فراهم کند. این اقدام تضمینی برای تغییر نظام سیاسی ایران نیست؛ هیچ اقدامی چنین تضمینی نمیدهد. اما میتواند مردم ایران را در موقعیت بهتری قرار دهد تا خود درباره آینده کشورشان تصمیم بگیرند.
اگر این توافق نهایی شود، انتظار داریم شاهد یک نبرد سیاسی گسترده باشیم؛ نبردی که با تخریب، اتهامزنی و حملات علیه حامیان صلح همراه خواهد بود و از سوی جریانهایی هدایت میشود که از تداوم جنگ سود میبرند. آنها تلاش خواهند کرد توجه افکار عمومی را از انتخاب اصلی پیشرو منحرف کنند؛ انتخابی که در نهایت چیزی جز انتخاب میان جنگ و صلح نیست.
بیش از یک دهه پیش نیز دهها میلیون دلار برای نابودی یک توافق قدرتمند هزینه شد. نتیجه فروپاشی آن توافق، نه آیندهای بهتر، بلکه بیش از یک دهه فقر گستردهتر برای مردم ایران، تشدید بحران حقوق بشر، افزایش بیثباتی منطقهای و در نهایت وقوع جنگی ویرانگر با پیامدهای اقتصادی گسترده در سراسر جهان بود.
امروز دیگر نمیتوان ادعا کرد که از پیامدهای این انتخاب بیخبریم. تجربه پیش روی ماست. ایران و آمریکا باید صلح را برگزینند و با فاصله گرفتن از اشتباهات گذشته، مسیر تازهای را برای آینده ترسیم کنند.»